Kerst op het gouden strand

Al voor we in Nieuw Zeeland aankwamen verheugden we ons naar de vakantiedagen, en hoe het ging zijn deze door te brengen in het zuidelijk halfrond. Met kerstmis hebben we ons dan ook het meest paradijselijke strand in de buurt opgezocht, in het Abel Tasman National Park. Het was een dag vol pracht, ontspanning, en uiteindelijk verbrande lichamen.



Prettig kerstfeest iedereen!

Kaikoura Whale Watch

De eerste keer dat we Kaikoura binnenreden, was het gehaast op weg naar de Milford Track. De tweede keer wist het Whale Watch bedrijf ons te zeggen dat de zee te ruw was, en er geen boten uitvoeren. We besloten dan om onze planning om te gooien en enkele honderd km's extra te rijden om het enkele dagen later nog eens te proberen. De derde keer was het raak.

De Kaikoura walvisindustrie draait helemaal om de Sperm Whale. Er doen zo'n 20 soorten walvissen de kusten van NZ aan, maar enkel de grootste tandwalvis kan je gegarandeerd elke dag zien. Na wat interessante slideshows en video's kregen we te horen dat we naar buiten mochten en ons geavanceerd walvisspotinstrument, de 'eye-ometor', moesten gebruiken, op zoek naar wolkjes uitgeblazen water op de horizon. Na enkele minuten staren kreeg Tim het chocolaatje, want hij had de eerste walvis gelokaliseerd. We hadden blijkbaar geluk. Per whale watch zien ze gemiddeld 1 a 2 walvissen, maar op onze tocht hebben we naast 4 zo'n reuzen gevaren (we hadden zelfs geen tijd meer om te stoppen bij nog een walvis op de weg terug). De stem op de achtergrond was zo vriendelijk om ons te waarschuwen wanneer de staart de lucht in ging: 'get your camera's out ... press that button ... now, now, now, gone.'. Dit is het resultaat:

De west coast

Behalve de gletsjers zijn er aan de westkust nog enkele andere toffe plaatsjes. De eerste op ons lijstje was Oparara. Oparara ligt in een nationaal park, en bestaat voornamelijk uit bos met hier en daar een grot of limestone arch, waaronder de grootste ter wereld.



Een ander natuurverschijnsel dat we hebben bewonderd was Pancake Rocks. De naam spreekt voor zich, hier is de limestone in dunne lagen gedrukt. Er is ook een 'spectaculaire' blowhole, waar het water normaal gezien meters hoog de lucht in spuit, maar ondanks het feit dat we er bij hoog tij waren, bleef dit beperkt tot een achtertuinfonteintje.



De laatste halte was iets helemaal anders. Shantytown is een soort plaatstelijk Bokrijk, waar ze een 19de eeuws gold rush stadje hebben nagebouwd, inclusief stoomtrein. Bettina was daar uiteraard in haar element.

Bettina de bange locomotiefbestuurder (haar machine staat in brand)

Bettina de droevige locomotiefbestuurder (haar bel werkt niet)

Bettina Dalton, voor lucky luke

Bettina Dalton, na lucky luke

De camper

Op verzoek:

Glacier country

Van het regenwoud naar de gletsjer in een paar uur rijden, enkel in Nieuw Zeeland is dat mogelijk. Er zijn 2 grote toegangkelijke gletsjers naast elkaar hier aan de westkust.

Fox Glacier is de grootste van de twee, en maakt een bocht door de vallei op zijn weg naar beneden. Door deze vertraging zijn er allerlei leuke features zoals tunnels, bogen en grotten. Omdat we de best mogelijke ervaring van het land wilden, hebben we niet op geld gelet bij het plannen van de activiteiten. Op Fox Glacier werd dit een helikoptervlucht tot halverwege op de gletsjer, en een wandeling door alle blauwe fenomenen. Na de ijspinnen op onze schoenen vast te maken, zijn we op en door de gletsjer geklauterd. Echt prachtig zoals je wel kan inbeelden.







De gletsjer daarnaast heet Franz Josef. Hier hebben we een 'full day adventure' gedaan, een geleidde tocht waarbij je van 's ochends tot 's avonds de gletsjer verkent. Franz Josef was minder spannend dan Fox (geen grotten of iceslides), maar des te mooier. Na een steiler stuk in de valeibodem versnelt de gletsjer, en barst hij open, waardoor je overal gigantische ijswanden hebt. Het lijkt wel een storm op zij, versteend in ijs. De wandeling is dan ook een beklimming van elke golf, gevolg door een voorzichtige afdaling, waarna je jezelf maar net tussen twee ijsmuren kan glippen, op naar de volgende golf.







Na de gletsjers namen we Arthur's Pass naar Christchurch. Deze weg is een bergpas over de zuideralpen, met naar verluid prachtige landschappen all around. Helaas stopte het maar niet met regenen, en hebben we van de bergpas enkel de weg voor ons gezien. Momenteel zitten we in Christchurch bij mensen thuis. We worden echt verwend, na al die dagen op de baan in een minicampervan is het echt genieten van een ruime douche, een zachte sofa en een uitgebreide maaltijd.

Queenstown

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: we hebben een skydive gedaan! Wat een ervaring. Geen betere plek om dat te doen dan hier tussen de bergen, dus heeft Bettina haar eerste angst opzij gezet, en zijn we uit dat vliegmachien gesprongen. Pictures or it didn't happen? Ok:

Bettina

Tim

Iets anders hebben we in Queenstown niet gedaan (de skydive was rush en geld genoeg). We zijn wel tot in Glenorchy gereden met het idee daar een paardrit te doen, maar daar was helaas niet genoeg tijd meer voor.

Lake Tekapo en Mount Cook

Lake Tekapo en Lake Pukaki zijn twee meren in het centrum van het zuidereiland. Naast het fantastische berglandschap errond (waaronder de hoogste berg in Australazie, Mt Cook), vallen ze op door hun vreemde turquoise kleur (kijk maar eens op satteliet op google earth/maps). De eerste dag dat we daar rondreden waren we een beetje teleurgesteld door het slechte weer. We besloten dan maar een dagje langer te blijven. We hadden geen betere beslissing kunnen maken. Mount Cook ging voor de eerste keer in twee weken met zijn hoofd uit de wolken, en de meren waren prachtig in volle zon. Beschrijven is moeilijk, maar als je de foto's ziet begrijp je meteen wat we bedoelen.

Mount Cook

De Catlins

De Catlins Coastal Road is een kalme kustroute met hier en daar een stopplaats waar je een mooi uitzicht hebt of waar iets beleven valt. Een beetje op zijn bomma-bompa's dus (een paar kilometertjes verder tuffen, stoppen, foto trekken, koffie drinken, ...). De eerste halte was Curio Bay, waar duizenden jaren oude versteende bomen op het strand lagen. Daar kon je ook de zeldzame geelogige pinguin tegen het lijf lopen. We hadden echter niet veel hoop, ze zijn erg schuw en komen meestal enkel bij het vallen van de avond tevoorschijn. We waren dan ook erg verbaasd toen iemand ons vroeg 'did you see the penguin. Bettina vergat op slag haar spierpijn van de milford track (ze was al een paar dagen tegen 500m/u achter Tim aan het hinkelen), en rende dolenthousiast naar het arme diertje. Het bleek toch niet zo schuw: op amper 5m waggelde het kereltje ons vrolijk voorbij.



Ook in Surrat Bay hadden we geluk: daar poseerde een koppel zeeleeuwen gewillig voor de camera.



De volgende stopplaats was Cathedral Caves: twee gigantische grotten die enkel bij laag tij toegankelijk zijn. Binnenin komen deze gangen samen, waardoor je door de ene grot naar de andere kan wandelen.



Next up: Moeraki Boulders. Op het strand van Moeraki liggen enkele perfect sferische stenen, wat weer wat mooie foto's opleverde.



Een beetje verder, in Oamaru, lag onze laatste bezienswaardigheid aan de zuidkust. De blauwe pinguinkolonie was werkelijk fantastisch. Na wat wachten zag je tientallen schattig kleine pinguins uit het water klauteren, waarna ze zich schuchter een weg baanden naar hun hol. Helaas hebben we daar geen foto's van. Om de beestjes te beschermen tegen fel licht was het gebruik van foto- en videocameras verboden.

Fiordland NP en Milford Sound

Milford Track is een wandelpad dat door Fiordland naar de Milford Sound loopt. Maar voor de hamburgeretende Amerikanen en Duitsers is er ook een asfaltweg die dezelfde route doet. Toen we die weg afreden met de bus, terugkerend van de Milford Track, was het nog steeds aan het gieten, en konden we dus niet veel zien. Maar aangezien alle sites de Milford Sound aanbevelen als 1 van de mooiste dingen van NZ, wilden we nog eens terugkeren als het opklaarde. Gelukkig kan het weer in NZ heel snel omslaan: de volgende dag was er geen wolkje aan de hemel, een zalig warme zomerdag. 

En wat voor een zomerdag. Om de paar km was er een viewpoint waar je de enorme bergketens kon bewonderen, met daarvoor een gigantisch veld vol paarse, roze, gele en witte lupines. Op bepaalde momenten leek de vallei gewoon 1 grote paarse vlek. 

Na de viewpoints eindigde de weg aan de Milford Sound. Op deze fjord hebben we de Amerikanen en Duitsers vervoegd op een cruise. Ook dit was prachtig. De boot ging door heel de fjord tot aan de zee, met onderweg adembenemde zichten van de bergketens en watervallen (waar de kapitein ons zonder medelijden onder deed varen).

Van hieruit trokken we naar het uiterste zuiden: de Catlins.

Milford Track

Maar we hebben het gehaald! Slechts een half uur te vroeg om onze tickets op te halen en de boot naar het vertrekpunt te nemen. Voor onze vierdaagse wandeling moesten we voor ons eigen voedsel zorgen, waardoor de (vooral Tim zijn) rugzakken wel heel gevuld waren. Bovendien hadden we geen slaapzakken mee, maar gelukkig konden we die huren.

De eerste twee dagen leken op een walk in the park: een breed en vlak pad en een stralende zon. Binnenmonds lachten we een beetje met enkele van onze hyperprofessioneel uitgeruste medewandelaars. Op een gegeven moment zagen we zelfs om de meter een pijltje dat luidkeels 'het pad is die kant op' aanwees, terwijl het wel erg duidelijk was waar de gravel weg heenging.

We sliepen verplicht in redelijk goed uitgeruste hutten die door een ranger onderhouden werden. De eerste dag kregen we van een van de rangers zelfs een Nature Walk, waarbij we uitleg kregen over de inheemse planten: een plant waarvan het blad sterker smaakte dan een peperbol en een toepasselijke genaamde 'poofume' struik. De tweede ranger wist ons te vertellen dat we de volgende ochtend regen konden verwachten, 'but believe me, you want rain', voegde ze er enthousiast aan toe.

En het heeft geregend ... Twee dagen lang waren we doornat. Bovendien moesten we de derde dag een pas oversteken, waar de ijskoude wind ons tot op het bot verkleumde. Op een gegeven moment werden we zelfs met een helikopter over de rivier gevlogen, omdat we anders door water moesten waden dat tot aan de borst kwam. Maar de ranger had ergens wel gelijk, de Milford Track is dubbel zo mooi in de regen. Bergstroompjes transformeren in kolkende rivieren, en langs alle bergwanden verschijnen honderden watervallen. Het leek paradijselijk, als je even de zondvloed vergat.

Auckland -> Te Anau

Onze vlucht naar NZ verliep heel vlot. Tegen alle verwachtingen in hebben we lekker gegeten, leuke films gezien en goed geslapen. Omdat er op alle vluchten een stoel naast ons vrij was, lagen we na wat puzzelwerk en een flesje (schuim)wijn al gauw languit te dromen.

Sydney Opera House vanuit de lucht

In Auckland zelf ging het wat moeizamer. Eerst weigerde onze verhuurmaatschappij Jucy onze VISA-kaarten, waardoor het er eventjes uitzag dat we onze (gedrocht van een) campervan niet konden krijgen. Gelukkig was geld afhalen wel mogelijk, wat de Jucy mevrouw flink wat rekenwerk opleverde :) (bijgevolg moest Tim zijn eerste minuten in NZ al lopend doorbrengen op zoek naar een ATM).

Links rijden bleek een ander obstakel. Een aantal keer weerklonk een paniekerig 'links, links, LINKS!' doorheen de camper, waarop Tim zichzelf probeerde te redden met een 'ik wist het wel hoor'. De NZ wegen zijn ronduit prachtig. Je zou het land alleen al bezoeken om wat op Highway 1 rond te rijden. Onderweg kom je alle landschappen ter wereld tegen. De Engelse groene heuvels, Noorse fjorden, Vlaamse plat pays met koeien inbegrepen, Spaans rotslandschap, Toscaanse weilanden, ...

Zoals gezegd moesten we ons hard haasten van Auckland in het noorden van het noordereiland naar Te Anau in het zuiden van het zuidereiland. Een beetje gestresseerd vertrokken we: ruwweg 2000km overbruggen met onderweg een geboekte ferry. We waren niet zeker dat we het zouden halen ...

Eindelijk...

... komt onze jeugddroom in vervulling. Na een jaar plannen en hunkeren, kunnen we bijna vertrekken. Slechts een paar dagen ongeduldig wachten, scheidt ons van onze 5 maand durende reis rond (een stuk van) de wereld. Voor al wie we nog niet uitgebreid verveeld hebben met onze reisplannen en -verwachtingen, nog even een korte samenvatting van onze escapade.

Argentinië. Nee, Canada, de USA en Mexico. Nee, Indonesië en China. Onze lijst van droombestemmingen was lang, en in de meeste landen was 1 van ons 2 al geweest. Maar na een tijdje beseften we dat de keuze eigenlijk doodsimpel was. Waar wilden we beide al van kindsbeen af naartoe? Waar is het warm, avontuurlijk, en toont moeder natuur ons van haar mooiste kant? Australië en Nieuw-Zeeland, uiteraard. Zodra we daaruit waren, kwam de rest vanzelf. We kochten enkele reisgidsen en begonnen dolenthousiast prachtige parken, idyllische stranden en indrukwekkende bergketens uit te pikken. De kaart stond al snel vol ballonnetjes die we op 1 of andere manier aan elkaar moesten verbinden. Resultaat: meer dan 20.000 km op de baan met onze knalgroene camper. Camper? Jazeker! 5 maanden werken, leverde ons het "ultieme" comfort op om te gaan en staan waar we willen. 10 vluchten, 5 landen, en the trip of a lifetime.

Even kort onze geplande route. Op 1 december vertrekken we 's avonds uit Brussel. Meer dan 45u later komen we aan in Auckland. We trekken meteen naar het zuidereiland. Hoogtepunten: Milford Track ('mooiste wandeling ter wereld'), de gletsjers per helikopter en pikhouweel, walvissen spotten in Kaikoura en gouden palmstranden in Abel Tasman National Park. Rond kerstmis nemen we de ferry naar het noordereiland, waar we de vreemde kleurencombinaties van het geothermische gebied zullen bewonderen, verlicht zullen worden door een grot vol glimwormen, het maanachte landschap van White Island zullen bezoeken en een 2km hoge alleenstaande piek gaan veroveren. Midden januari verlaten we maori's voor aboriginals. In Australië beginnen we met Sydney en de Blue Mountains, waarna we opwaarts de oostkust volgen naar Cairns. Daar ligt het duikparadijs, het Great Barrier Reef, waar we in een 5-daagse cruise de mooiste duikspots opzoeken. Van Cairns doorkruisen we het land naar de zuidkust in Adelaide, met meer nationale parken en enkele gigantische zoutmeren. Daarna wordt het bakken en braden op weg naar het rode centrum, Ayers Rock. We steken verder door naar Darwin en de grote parken van het Northern Territory, vooraleer af te buigen naar het westen, richting Perth. Onderweg stoppen we nog even in Exmouth, waar we met wat geluk het gezelschap krijgen van 15m lange walvishaaien. Begin april ruilen we natuur in voor cultuur, en trekken we naar Japan. Daar bezoeken we de tempels en kastelen rond Tokyo en Kyoto, met enkele stops in gezellige bergdorpjes. De laatste dag in het buitenland is een city trip naar Bangkok waar het mooiste paleis van Zuid-oost Azie staat te pronken. Wanneer in België de warme truien en kousen terug in de kast mogen, komen we bruingebakken en dolgelukkig terug, klaar om aan de meer serieuze zaakjes van het leven te beginnen.

Eerste halte: Milford Track.

Tim en Bettina