King's Canyon

Naast Ayers Rock is er nog heel wat te beleven in centraal Australie. Watarrka of King's Canyon is hier ongetwijfeld het meest spectaculaire van. We vonden het zelfs mooier dan Uluru, je krijgt veel meer dan gewoon 1 rots te zien. Groene canyons met oranje klifwanden, ontelbaar veel koepels van zandsteen, een oase vol leven in het midden van een rotswoestijn: fenomenaal!

Uluru & The Olgas

Ongetwijfeld het meest bekende zicht van Australie is Ayers Rock, of Uluru sinds het land is teruggegeven aan de aboriginals. Uluru is de grootste monoliet ter wereld (een berg die bestaat uit 1 steen). Buiten de rots zelf zijn er nog vele details die zeker de moeite waard zijn. Je kan erop klimmen (wat afgeraden wordt), aboriginal 'kunst' sites bekijken, en rond de vele grotten, muren en gorges wandelen. Volgens velen is Uluru het mooist bij zonsopgang of -ondergang, maar ook overdag is het er erg speciaal.




Een beetje verder liggen de Olgas. In se is dit hetzelfde als Uluru, maar doorheen de tijd zijn deze rotsen in vele kleinere stukken gebarsten. Ook hier hebben we wat rondgewandeld, maar werden al snel verjaagd door gigantische zwermen vliegen die op je gezicht komen zitten.

Flinders Ranges NP

Iets meer naar het noorden bezochten we de Flinders Ranges. Het speciaalste aan deze bergketen is Wilpena Pound: een enorme bergkom omringd door de Flinders. Wij beklommen 1 van de hoogste toppen met als beloning een spectaculair zicht op Wilpena Pound.



Ook hier hebben we een emu gespot. Gelukkig was deze iets minder verlegen, en liet hij ons tot op enkele meters achtervolgen.

Mungo NP

Na meer dan een week wachten was het park eindelijk terug open. We hebben in Mildura een 4x4 gehuurd (goedkoper dan een guided tour), en zijn erop uit getrokken. Na 100km 'off-road' werden we beloond met een prachtig uitzicht over de Walls of China. Vroeger waren er in Mungo enkele meren, die door de tijden heen herhaaldelijk zijn uitgedroogd. Dit zorgde voor een opeenstapeling van verschillende grondlagen, waardoor de woestijn werd gevuld met harde rotstorens.

Op de weg heen en terug kwamen we oog in oog met enkele kangoeroes en emu's. Deze laatste waren nieuw voor ons, dus achtervolgden we de kudde door de woestijn om foto's te nemen. Tevergeefs, emu's lopen duidelijk sneller dan mensen ...

De emu, maar dan van ver

Grampians NP

Aangezien Mungo NP - nog steeds - niet open was, hadden we nog enkele dagen te vullen. Op aanraden van een kennis in Melbourne stopten we in het Grampians NP. Bettina gebruikte voor het eerst in haar leven de woorden 'leuk' en 'lange wandeling' in dezelfde zin. Met dit park konden we het verlies van Carnarvon een week eerder wat goedmaken. We trokken langs wijde uitzichten en klauterden door een mini-canyon. Dit relatief onbekende park is zeker een aanrader voor wie later eens Victoria bezoekt.

Great Ocean Road

De grote omweg was zeker de moeite waard. De Great Ocean Road is volgens ons, tot nu toe, 1 van de hoogtepunten van Australie. De volledige kustlijn is een klifwand van zo'n 50m hoog, met als climax de 12 apostles, een groep rotsen die geisoleerd geraakt zijn van het vasteland, en nu eenzaam boven de zee uitsteken. We besloten om een uurtje te wachten tot zonsondergang. Naast de mooie kleuren werden we ook nog getrakteerd op enkele pinguins die na een lange dag vissen in de zee naar huis terugkeerden.

Als dit prachtige landschap nog niet genoeg is, konden we op een zijweg van de Great Ocean Road nog een inheems dier aan ons lijstje toevoegen. Niet lang na de weg te verlaten zagen we overal auto's aan de kant van de baan staan, en mensen die rondom foto's trokken van de vele koala's. In totaal hebben we zo'n 20 exemplaren in het wild kunnen bewonderen.

De trip naar Melbourne

Melbourne? 3000 km van Cairns Melbourne? Dat gaat snel ...

We keken allebei uit naar de volgende bestemming: Carnarvon NP met zijn witte kliffen en groene valleien. Maar de zondvloed die we al zagen in Cairns en Undarra wou ons niet met rust laten: de weg naar Carnarvon en alle paden in het park waren verwoest door buitengewone overstromingen. Alles was voor minstens 1 maand gesloten.

Wat nu gedaan? Door Carnarvon niet te doen hadden we enkele dagen extra tijd, en ook het park daarna, Mungo NP, was voor een week gesloten. We besloten om in dat geval eerst naar Melbourne te rijden. Normaal gezien gingen we deze stad niet bezoeken, aangezien het ver omrijden was, en er niet zoveel te zien was. Maar na wat foto's te bekijken van de Great Ocean Road waren we allebei onder de indruk. We konden evengoed wachten tot Mungo opende in Melbourne dan ergens anders.

De road trip naar het zuiden was allesbehalve saai. De 'snelweg' (1 rijstrook voor beide richtingen) ging recht naar een enorme rookwolk in de verte. Ongerust hielden we een tegenligger tegen, die ons geruststelde met 'it's only grass fires, you'll be fine'. Blijkbaar zijn 5m hoge vlammen vlak naast de weg dagelijkse kost. Vreemd genoeg moesten we minder dan 2u later omrijden omdat de weg was overstroomd.

Warrumbungle NP, een granietgebergte onderweg

Undarra lava tubes

Als contrast met het regenwoud, reden we na Daintree NP naar Undarra, een droge savanne vol termietenheuvels. De hoofdattractie zijn de enorme lava tubes. Deze worden gevormd door traagstromende lava die begint te stollen. De lava aan de buitenkant stolt eerst, en die harde rots vormt dan een warmte-isolator, waardoor de kern tot 100 km ver blijft doorstromen. Na een aardbeving storten sommige daken van de tunnels in, waardoor bezoekers door te tunnels kunnen wandelen. Althans, normaal gezien, want door de hevige regen van de cycloon waren alle tunnels ondergelopen, en bezochten wij de Undarra tunnels zwemmend. Extraatje waren de vele kangoeroes en wallabies die je overal zag rondspringen.

Daintree NP

Boven Cairns ligt een groot tropisch regenwoud, rechtstreekse afstammeling van de oude Gondwana landmassa. Een bezoekje waard dus. De dag bestond voornamelijk uit lookouts en boardwalks door het regenwoud en de mangrove. Af en toe verdween er een gigantische hagedis in de bomen, en fluo-vlinders vlogen constant rond ons (die helaas onmogelijk zijn om te fotograferen: als ze stilzitten doen ze hun vleugels toe). Het meest indrukwekkende dier was ongetwijfeld de cassowary, maar na veel uitkijken hebben we er helaas geen glimp van kunnen opvangen.

Het Daintree regenwoud loopt letterlijk tot aan het strand, waar je een heel mooi zee-zand-regenwoud effect krijgt. Maar als je zin zou hebben om te gaan zwemmen of zonnen, wordt je gewaarschuwd door de vele bordjes met 'warning: salt water crocodiles reside in these waters', of 'warning: marine stingers present' (en dan gaat het over de box jelly fish, het allergiftigste dier ter wereld).

Great Barrier Reef

Wat het hoogtepunt van de reis had moeten zijn, laat ons achter met gemengde gevoelens. Het plan was om een 5-daagse cruise te doen op het GBR, waar we in totaal 14 keer zouden duiken. De climax van de reis waren 2 duikplaatsen: Cod Hole (met enorm veel enorm grote vissen), en Osprey Reef (dat stikt van de haaien). Maar door het slechte weer (er was net een cycloon gepasseerd) waren deze sites allebei afgelast. We hebben nog 12 mooie duiken gedaan, en veel gezien, maar we hadden die trip speciaal geboekt voor die specifieke duikplaatsen, waardoor we nu toch een beetje teleurgesteld zijn.

Belangrijker voor jullie: wat hebben we dan wel gezien en gedaan? De eerste twee dagen waren vrij saai. Door de omstandigheden moesten we aan een rif liggen dat redelijk goed ingesloten is, waardoor je weinig last hebt van de golven. Gevolg was dat de 6 eerste duiken vrij eentonig waren. Veel tropische vissen in alle kleuren en vormen en mooie koralen, maar geen roggen, haaien of schildpadden. De eerste nachtduik was wel heel leuk. Ik en Bettina hadden nog nooit 's nachts gedoken, dus we waren enthousiast op zoek naar de oplichtende ogen van alle krabben en kreeften. Tot Tim plots in een grot het hoofd van een enorme zeeschildpad zag. We waren er allemaal bij toen hij langzaamaan weg begon te zwemmen. Echt een fantastische ervaring. De volgende dag doken we in Steve's Bommie, een toren van koraal die van -30m tot -5m oprijst. Dat was waarschijnlijk de mooiste duikplek van de reis, overal scholen kleurrijke vissen, veel grote trumpet fish, unicorn fish, parrot fish, lion fish en angel fish. We hebben zelfs een black tipped reef shark van op een afstand gezien, en twee baby-haaitjes verscholen in een grot. Ook de volgende nachtduik was het raak: we hebben niet minder dan 3 schildpadden gespot. De volgende dag was het helaas tijd om terug naar Cairns te varen, en drogere gebieden op te zoeken.

We hebben heel wat foto's en filmpjes genomen (waarvan veel helaas mislukt), maar die zijn nu in Belgie. We hebben wel twee foto's doorgestuurd gekregen:

Een volledige selectie krijgen jullie ongetwijfeld op 1 van de foto-avonden in Belgie te zien.