Rond Perth

Voor we naar het verre oosten vertrekken bezochten we nog enkele leuke parken in de buurt van Perth. Nambung NP is een knalegele woestijn propvol versteende stammen van oeroude bomen. De kleuren en rare vormen overal geven een zeer buitenaardse indruk. Ook Wave Rock is een zeer ongewoon natuurfenomeen. Hier hebben water en wind de rots gevormd tot een golf die net lijkt over te slaan.




En dat is, snik, het einde van ons Australisch avontuur. We vonden het hier allebei echt fan-tas-tisch. Zelfs met al die uren op de weg hebben we ons geen moment verveeld. Integendeel, van al die vreemde en schattige dieren, en de vele ongelofelijke natuurscenes konden we maar niet genoeg krijgen. Maar ooit moesten we in Perth aankomen. Maar niet getreurd beste bloglezers, er komen nog 3 weken vol cultureel en architecturaal genot vanuit Japan.

Nihon ni ikimashou!!

Shark Bay

De volgende baai is die van de haaien. Shark Bay is zeer trots op zijn World Heritage listing. De hoofdtrekpleister is de dagelijkse voedering van een 5-tal zeer sociale bottle nose dolphins. Ook wij mochten twee keer onze vis afstaan. Naast de dolfijnen heeft Shark Bay (als enige naast de Bahama's) een grote collectie levende stromatolites, zowat de oudste levensvorm op aarde, en de reden dat er 20% zuurstof in de atmosfeer zit. Ook het schelpstrand en het heldere water waar je de haaien van een lookout kan zien zwemmen zijn de moeite.

Zo zien stromatolites er blijkbaar uit

Coral Bay

We hebben heel hard geprobeerd, 3 dagen hebben we urenlang op een bootje rondgedobberd, wachtend op een bericht van het spottervliegtuig, maar het mocht niet zijn. De walvishaaien bleven telkens diep in de zee rondzwemmen, en weigerden resoluut om met ons te zwemmen. Blijkbaar was er 'iets' dat de laatste weken het water had vertroebeld en het de piloot moeilijk maakte.

Er is wel een grote maar. Op de zoektocht naar walvishaaien hebben we ook enkele keren gesnorkeld en gedoken, en een hele waaier aan haaien, octopussen, exotische vissen en roggen gezien. De climax was ongetwijfeld het moment waarop de crew zei dat ze een mantarog hadden gespot. Even later dreven we vol ontzag boven dit 4m lange beest. Hieronder een kleine selectie:

Cape Range NP

In ongeduldige afwachting om op walvishaaitour te gaan (wat geboekt is voor de 21ste), spendeerden we een paar dagen in Cape Range NP. Hier zijn we, zonder al te veel hoge verwachtingen, met snorkels in het water gesprongen. Maar er bleek hier een kleine great barrier reef te zijn, we werden overspoeld met koraal, grote kleurrijke vissen, en jawel, schildpadden! Onze eerste schildpad was helemaal niet schuw, en liet ons rustig naast hem drijven terwijl hij at, met veel foto's en filmpjes tot gevolg. Een beetje later kwamen we er nog eentje tegen, maar deze was iets banger, en zwom traag weg, gevolgd door een enthousiaste Tim en Bettina, met weer veel foto's en filmpjes tot gevolg. 's Nachts zijn we, weer zonder al te veel hoge verwachtingen, naar een turtle rookery gegaan, een strand waar de schildpadden elk jaar hun eitjes komen leggen. Het schildpaddenseizoen is hier bijna voorbij, wat betekent dat je heel misschien een paar kleintjes de zee ziet in klauteren, maar ook deze keer werden we aangenaam verrast. Na 10 minuutjes wandelen zag Bettina wat zand omhoog vliegen, en jawel, daar zat een heel late mamaschildpad een nest te graven.






Kijk zeker binnen een weekje nog eens, want dan staan er hopelijk wat foto's van ons met een gigawalvishaai op de achtergrond!

Karrijini NP

Kort na het mooiste park is het de beurt aan het leukste park. Karrijini is gorge country, met adembenemende lookouts waar 4 gorges kruisen, en avontuurlijke wandelingen/zwemmelingen die afdalen in de canyon. Je kan deze paden volgen zo ver je wil, dieper in de gorge wordt alles ontoegankelijker, waardoor je na een tijdje je handen en voeten nodig hebt om over het beekje onder je te klimmen (of als dat niet gaat, al zwemmend verder gaan). Waar het water dat in de canyon stroomt niet meteen doorkan, ontstaat er een ongeloofelijk rotszwembad, waarin je (in tegenstelling tot het Northern Territory) krokodilvrij kan zwemmen. We vonden het allebei fantastisch.

zoek Tim



Bettina demonstreert hier de 'spider walk'




zoek Bettina

Purnululu NP

Ongetwijfeld (tot nu toe althans) het mooiste zicht van Australie zijn de Bungle Bungle ranges in Purnululu NP. De enige manier om de ontelbare surrealistisch gekleurde 'bijenkorven' van zandsteen te bewonderen was helaas vanuit de lucht. Het park zelf gaat toe in het nat seizoen, en zelfs in 'the dry' is het enkel met 4x4 te doen. Het was dus een heel duur bezoek, maar onze verwachtingen zijn ingelost, overtroffen en vernederd. Op de 2u durende vlucht zijn we, naast het park, ook nog over Lake Argyle en een lokale diamantmijn gevlogen, wat allemaal leuke extra's waren.

De foto's geven misschien niet echt het juiste beeld, alles is veel groter en mooier als je er zelf boven zweeft. Ook de beperkte beweegruimte en trillende motoren maken het moeilijk om vrij te fotograferen.

Katherine Gorge NP

In de Katherine rivier, die zich door een serie van gorges een weg baant, waren we van plan een kano te huren, en zo ver mogelijk het park in te peddelen. Helaas was dit niet mogelijk in het nat seizoen, door een te sterke stroming en mogelijk wat hongerige krokodillen. Het enige alternatief was een boottocht, welke ons door de eerste gorge bracht. Daar konden we nog wat rock art bekijken, en even afkoelen in een idyllische rock pool inclusief waterval.

Kakadu NP

Kakadu is voor velen een van de enige bekende parken van het noorden. De attracties zijn er wel heel anders dan je zou denken. Er zijn geen canyons of wijdse uitzichten, naar Kakadu kom je voor 2 dingen: vogels en rock art.

Voor de vogels hebben we een boottocht op een rivier gemaakt, en heel wat gezien. Een ijsvogel, een vogel met gigantische poten om op drijvende bladeren te wandelen, twee gigantische zee-arenden en een aantal reigers. Ook de aboriginal rotsschilderingen hebben we kunnen bewonderen. Hieronder zie je Lightning Man, de vader van de bliksem, en een soort boogey-man om jonge meisjes in de grotten te houden.

Litchfield NP

Veel mensen beweren dat van alle noordelijke parken Litchfield het mooiste is. Het is onze eerste halte rond Darwin, dus veel kunnen we nog niet vergelijken, maar het was al wel behoorlijk mooi.

Litchfield bevat veel sights op een kleine afstand. De eerste zijn de gigantische termietenheuvels, die tot 5m hoog worden.



Daarnaast heb je nog enkele korte wandelingen naar spectaculaire watervallen. Het hoog seizoen is hier de lokale winter, omdat het natte seizoen alles onder water zet (zie ook vorige post). Voordeel daarvan is wel dat de watervallen des te indrukwekkender worden.

Devil's Marbles

Ten noorden van Alice Springs liggen de Devils Marbles, een opeenstapeling van honderden grote ronde stenen. Tussen twee regenbuien hadden we net genoeg tijd om enkele mooie foto's te nemen.




Even later kregen we een onaangename verrassing op de Stuart Highway. Alles stond letterlijk onder water. Enkele 4x4's hadden genoeg vertrouwen om door te rijden, maar daarnaast stond een hele rij auto's te wachten tot het water zou zakken. Een Australische wist ons te zeggen dat je best een truck kan volgen, zodat hij het water voor jou opzij duwt. De eerste truck was voor haar, en het bleek te lukken. Even later konden ook wij bumperplakken, en geraakten we veilig aan de overkant, waar zo'n 40tal wachtenden ons jaloers zagen voorbijrijden.

McDonnell Ranges

Ten oosten en westen van Alice Springs strekt zich de McDonnell Ranges bergrug uit. Een weg leidt je naar alle bezienswaardigheden. Wij zijn begonnen met East McDonnell, waar we stopten bij 2 'gaten' in de bergwand, Emily Gap en Jessie Gap. We moesten echter snel omdraaien omdat de weg overstroomd was (niet meteen wat je zou verwachten in het midden van de woestijn ...). Aan de andere kant ging het beter. Al snel kwamen we bij Ellery Creek, waar we overnachtten. Daarna was het de beurt aan de Ochre Pits, waar de lokale aboriginals hun kleurstof vinden om aan rock art te doen.



Nadien volgden Ormiston Gorge, een prachtige canyon met ernaast een groene vallei en Glen Helen Gorge, een kleine opening in de bergwand die uitkeek naar de achterliggende vallei. In Ormiston Gorge hebben we ook kennis gemaakt met de lokale populatie wallabies, die allesbehalve verlegen waren.



Volgende hoogtepunt was Standley Chasm. Deze vallei wordt steeds smaller, tot er uiteindelijk een pad overblijft van een drietal meter breed, met 90m hoge, kaarsrechte bergwanden langs beide kanten. Achter deze doorgang splitst de gorge op, waar je (na wat klimwerk) een fantastisch uitzicht hebt over de omgeving.



We rondden af met Simpson Gap, waar de rivier zich een weg baant door de McDonnell ranges.