De eerste keer dat we in de buurt van Fuji-san ("meneer fuji") verbleven, was het een regenachtige dag, waardoor we de berg zelf nooit konden bewonderen. Omdat de mensen zeiden dat dat normaal was, waren we dus nogal zenuwachtig toen we er op weg naar Tokyo nog een keer overnachtten. Maar ons geduld werd beloond. Het moment dat we op de highway voorbij een bocht reden en de gigantische slope en de besneeuwde top zagen, waren we allemaal erg onder de indruk. Toen we even later merkten dat de sakura hier nog niet verdwenen was, en we twee Japanse iconen samen konden zien, kon de pret niet op.
Bettina presents: Fiju-san
De dag daarna behield de berg echter zijn reputatie, en verstopte zich achter een dik pak wolken. We lieten ons toch niet ontmoedigen, en reden naar het hoogst bereikbare punt (leuk weetje: op weg hiernaar hebben de gekke Jappanners de asfalt zo gelegd, dat als je er aan 60 km/u over rijdt, je een traditioneel kinderliedje over Mt. Fuji hoort). Het klimseizoen was nog niet officieel begonnen, dus de top halen was onmogelijk, maar zo hoog mogelijk klimmen in onze beschikbare tijd kon Tim toch niet laten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten