New Plymouth & Mt. Taranaki

Na een onbewogen ferryrit, kwamen we terug aan op het noordereiland. De ferry arriveert in Wellington, hoofdstad van NZ (en daarom in burenruzie met het grotere Auckland). In het zuiden van het noordelijke eiland is bitter weinig te beleven, waardoor we meteen doorgereden zijn naar het spannende centrale plateau.

Eerste halte was Waitomo, thuisplaats van de Glowworm Caves. Waitomo is maori voor water (wai) gat (tomo), wat slaat op de Waitomo rivier die langzaamaan een gigantisch grottenstelsel aan het uitgraven is. Grotten hadden we allebei al genoeg gezien in het verleden, maar hier kregen we een extraatje. Zoals de naam doet vermoeden, staat het plafond van de grot boven de river propvol gloeiwormen. Het gevoel om daaronder rond te varen is echt onbeschrijfelijk. Beeld je de helderste sterrenhemel voor, maar dan vlak bij je neus, en in het groen (volgens Tim) of wit (volgens Bettina die beweert dat Tim kleurenblind is). Helaas kunnen jullie niet oordelen voor ons, want we mochten geen foto's trekken ... Google toont het in ieder geval als volgt:



Na Waitomo reden we door naar New Plymouth. Hier dachten we snel even de lokale vulkaan, mount Taranaki, te beklimmen, en nieuwjaar te vieren. Maar dat was buiten de wind gerekend. Gelukkig hebben we in het noordereiland wat meer reservedagen ingerekend, en konden we even wachten op beter weer. Ondertussen konden we genieten van de lokale zoo, botanische tuinen en een heus Festival of Lights ... Bettina was door al die fauna en flora alweer danig in haar element.





Op 31 december liet Mt Taranaki zijn hoofd eindelijk zien. 'Daarheen!' krijste Tim, en Bettina volgde bedenkelijk. Maar samen zijn we eraan begonnen. Een 1600m hoge klim op een behoorlijk steile bergwand.

Mount Taranaki

Bettina leerde nieuwe reserves kennen, en geraakte vlot halfweg. Moedig gingen we door naar de top. Maar dat was, alweer, buiten de wind gerekend ... Wolken begonnen op te zetten, de temperatuur daalde snel, en de gravel gaf ons evenmin veel moed (2 stappen naar boven, 1 stap terug naar beneden). Teleurgesteld draaiden we terug ....



Op 1 januari werden we wakker in een knalblauwe lucht. 'Daarheen!' krijste Tim, maar Bettina bleef beneden in de zon. De klim was loodzwaar. Maar vastbesloten om de 8-10u durende klim in 5u te voltooien (om snel terug bij Bettina te zijn), bleef Tim doorzetten. Boven was het prachtig. Mt. Taranaki staat nogal eenzaam aan de kust tussen bos en weides, de enige echte berg in de hele provincie. Dat zorgt uiteraard voor een weids panorama, waarbij je Mount Tongarriro en Mount Ruapehu (waarover later meer) en het zuidereiland aan de horizon kan onderscheiden. Geniet even mee (voor panoramafoto's is het wachten tot in mei, als Tim zich met wat stitch-software bezighoudt) ..